Logo of NPP
Contact
Contact Us 0112785612
Message
Message Us [email protected]
Norwegian Ambassador meets the leader of the NPP May Day Message of the National People's Power Anura Kumara Dissanayake leaves for Sweden Chinese Communist Party Delegation Meets NPP leader, Anura Kumara Dissanayake National People’s Power meets the Cardinal
X

NPP News

President’s lie about covid Fund exposed

The statement issued by the Presidential Media Unit that Rs. 19.4 million has been spent on the purchase of 10 ambulances using the covid fund under the President is a false one, said NPP Parliamentarian Vijitha Herath in Parliament yesterday (23rd).He further stated that although it has been stated that 10 ambulances have been procured […]

The statement issued by the Presidential Media Unit that Rs. 19.4 million has been spent on the purchase of 10 ambulances using the covid fund under the President is a false one, said NPP Parliamentarian Vijitha Herath in Parliament yesterday (23rd).
He further stated that although it has been stated that 10 ambulances have been procured as per the announcement issued by the Presidential Media Unit, the Minister of Health Pavithra Wanniarachchi has made a contradictory statement in Parliament. The Minister of Health has stated that the procurement of ambulances from the fund has not been completed yet.

Show More

“නිසි වැඩපිළිවෙළකට මිස විකට චරිතවලට කොවිඩ් මඬින්න බෑ”

ආණ්ඩුව වටේත් කොවිඩ් මර්දන කමිටුවලත් සිටින්නේ විකට චරිත බවත් නිසි වැඩපිළිවෙළක් තිබේ නම් කොවිඩ් මර්දනය කළ හැකි බවත් විශේෂඥ වෛද්‍ය මහාචාර්ය ක්‍රිෂාන්ත අබේසේන පවසයි.එමෙන්ම කොවිඩ් පාලනයට ආණ්ඩුවට ටාර්ගට් එකක් හෝ වැඩපිළිවෙළක් නොමැති අතර ආණ්ඩුව ඉදිරිපත් කරපු වැඩපිළිවෙළවල් විවිධ කමිටු සියල්ල අද වන විට අසමත් වී ඇති අතර ආණ්ඩුවේ නොහැකියාව මකාගැනීමට නිලධාරීන් මාරු කරමින් ඔවුන්ට චෝදනා […]

ආණ්ඩුව වටේත් කොවිඩ් මර්දන කමිටුවලත් සිටින්නේ විකට චරිත බවත් නිසි වැඩපිළිවෙළක් තිබේ නම් කොවිඩ් මර්දනය කළ හැකි බවත් විශේෂඥ වෛද්‍ය මහාචාර්ය ක්‍රිෂාන්ත අබේසේන පවසයි.එමෙන්ම කොවිඩ් පාලනයට ආණ්ඩුවට ටාර්ගට් එකක් හෝ වැඩපිළිවෙළක් නොමැති අතර ආණ්ඩුව ඉදිරිපත් කරපු වැඩපිළිවෙළවල් විවිධ කමිටු සියල්ල අද වන විට අසමත් වී ඇති අතර ආණ්ඩුවේ නොහැකියාව මකාගැනීමට නිලධාරීන් මාරු කරමින් ඔවුන්ට චෝදනා කරන බවද ඒ මහතා පෙන්වා දෙයි.ජාතික ජන බලවේගයේ විද්වත් සංවිධානය විසින් පසුගියදා කොළඹ පැවැති මාධ්‍ය හමුවේදී ඔහු මේ බව පැවැසූ අතර වැඩිදුරටත් පළ කළ අදහස් මෙසේය.සංචරණ සීමා පනවලා මාසයක් පමණ වෙනවා. එහෙත් මේ වෙද්දී රෝගීන් ප්‍රමාණය හෝ මරණ සංඛ්‍යාව අඩුවෙලා නැහැ. ඒ වගේම දත්ත පිළිබඳ විශාල අවිශ්වාසයක් තිබෙනවා. කොවිඩ් සමඟ වසර දෙකක් වෙන්න එනවා. රෝග බිය මරණ බිය ඇතිවෙලා. බඩු මිල දරාගන්න බැහැ. ගොවියා ධීවරයා අසරණ වෙලා. පරිසරය සුරැකීමට වැඩපිළිවෙළක් නැහැ. ඉන්ධන මිල වැඩිවෙලා. මේ හැමදෙයින් ජනතාව පීඩාවට පත්වෙලා. ඒ අතර මේ කොවිඩ් වසංගතයේ නිමාවක් දකින්නේ කවදද යන්න ගැන ජනතාවට නිශ්චිත අදහසක් නැහැ. ඒ අතර අනෙක් පැත්තෙන් විවිධ අණපනත් සම්මත කරගනිමින් රට විකුණමින් යනවා. රට මිලිටරිකරණය කරමින් යනවා. අපි එදා ඉඳන්ම කිව්වා කොවිඩ් පාලනයට නිසි වැඩපිළිවෙළක් නැහැ කියලා. අදත් නැහැ. කොවිඩ් පාලනයට ආණ්ඩුවට ටාර්ගට් එකක් නැහැ. වැඩපිළිවෙළක් නැහැ. ආණ්ඩුව ඉදිරිපත් කරපු වැඩපිළිවෙළවල් විවිධ කමිටු සියල්ල අසමත් වෙලා. ඒ අතර ආණ්ඩුවේ නොහැකියාව මකාගන්න නිලධාරීන්ට චෝදනා කරනවා. නිලධාරීන් මාරු කරනවා. මේ වනවිටත් වසංගත රෝග අංශයේ අධ්‍යක්ෂ විශේෂඥ වෛද්‍ය සුදත් සමරවීර මාරු කරලා. අපි හිතනවා වසංගත රෝග විද්‍යා අංශය තීරණ ගන්නේ සාමූහිකව කියලා. කොවිඩ්වලට නායකත්වය දිය යුත්තේ වසංගත රෝග විද්‍යා අංශයයි. අඩුපාඩු මඟහරවා ගැනීම ආණ්ඩුවේ වගකීමක්. නිලධාරීන් පිට වරද පටවලා ආණ්ඩුවේ නොහැකියාව වසාගන්න හදන උත්සාහය අපි හෙළාදකිනවා. නිලධාරීන්ට ඇඟිල්ල දිගු කරනවා නම් පළමුවැනියට මාරු කළයුත්තේ ශවේන්ද්‍ර සිල්වායි. මොකද ඔහු සෞඛ්‍ය පිළිබඳ විශේෂඥයෙක් නෙවෙයි. එතනම ප්‍රශ්නයක් තිබෙනවා. නමුත් අද මේ ආණ්ඩුව වටේ, කොවිඩ් මර්දන බළකාය වටේ ඉන්නේ ෆ්‍රෙඩී සිල්වා විතරක් නෙවෙයි. සැමුවෙල්, බර්ටි, ඇනෙස්ලි වගේ මේ රටේ හිටපු ප්‍රකට විකට නළුවන්ගේ චරිත රඟපාන අයයි. විවිධ බැටලු හම්පොරවගත් වෘකයන් ඉන්නවා. ඔවුන් ගැන තමයි ආණ්ඩුව සැලකිල්ලට ලක් කළ යුත්තේ. කොවිඩ් පාලනය හැමෝටම කරන්න බැහැ. මේ ආණ්ඩුවට කොවිඩ් මර්දනය පිළිබඳ ටාර්ගට් එකක් වැඩපිළිවෙළක් නැහැ. ඒ නිසා අපේ රටේ කොවිඩ් මර්දන වැඩපිළිවෙළ ප්‍රතිසංවිධානය කළ යුතුව තිබෙනවා. ජාතික මට්ටමින් පළාත් මට්ටමින් දිස්ත්‍රික්ක මට්ටමින් වැඩපිළිවෙළක් සකස් කළ යුතුයි. එවිට තමයි නිවැරදි දත්ත ලබාගත හැක්කේ. දැන් තිබෙන සිස්ටම් සියල්ල ෆේල් වෙලා. නිවැරදි වැඩපිළිවෙළක් තිබෙනවා නම් අපිට කොවිඩ් මර්දනය කරන්න පුළුවන්.ජාතික විද්වත් සංවිධානයේ ලේකම් විශේෂඥ වෛද්‍ය නිහාල් අබේසිංහකොවිඩ් වැනි වසංගතයක් පාලනය කිරීම ලෙහෙසි කාර්යයක් නෙවෙයි. එක් රෝගියෙක් නම් එක් විශේෂඥ වෛද්‍යවරයෙක් හෝ කිහිපදෙනෙක් සමඟ එම රෝගියා ගැන තීරණයක් ගන්න පුළුවන්. නමුත් වසංගතයක් වෙලාවේදී තීන්දු තීරණ ගත යුත්තේ සමාජයක් විධියටයි. රටක් විධියට තීන්දු තීරණ ගැනීමේදී එය වඩා විධිමත් විය යුතුයි. ඒ වගේම දැනුම, දත්ත තොරතුරු අවබෝධය අත්දැකීම් සියල්ල අවශ්‍යයි. ඊට මැදිහත් වෙන සියලු පුද්ගලයන්ට දැනුම, අවබෝධය, කුසලතාව මෙන්ම අත්දැකීම් තියෙන්න ඕනෑ. ගන්නා තීන්දු තීරණ විශාල පිරිසකගේ ජන ජීවිතයට බලපානවා. ඒ නිසා තීන්දු තීරණ ගන්නා අය එම තීන්දු පිළිබඳ වගකීම ගන්න ඕනෑ. අපිට පමණක් නෙවෙයි මුළු ලෝකයටම කොවිඩ් අභියෝගයක්. ඒ නිසා අපි ගන්නා තීරණ සත්‍ය කරුණු මත පදනම්ව ගන්න ඕනෑ. ඒ සඳහා නිවැරදි දත්ත තියෙන්න ඕනෑ. ඒ වගේම ගන්නා තීන්දු ජනතාවට පැහැදිලි කරන්න ඕනෑ. මාසයකට කලින් සංචරණ සීමා පනවනවා කියලා තීරණයක් ගත්තා. ඒ ගැන ජනතාව දැනගන්න ඕනෑ. පුද්ගලයකුට පවුලකට ඒ ගැන අවබෝධයක් ලබාදිය යුතුයි. එවිට තමයි රෝගය පාලනය කර ගත හැක්කේ. ඒ නිසා තීන්දු තීරණ ගැනීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නැහැ. ජනතාවටත් ඒ තීරණ ගැන පූර්ණ අවබෝධයක් ලැබෙන්න ඕනෑ. ජනතාව එම තීරණවලට එකඟ වීමට පරිසරය ගොඩනඟන්න ඕනෑ. ආහාර පාන ලබාගැනීම ගැන, දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය ගැන ක්‍රමවේදයක් තිබිය යුතුයි. ඒ සඳහා තමයි ආණ්ඩුවක් තියෙන්නේ. වසංගතය නිසා ඇති වෙන සියලු දේ වෙනුවෙන් කළමනාකරණයක් කරන්න තමයි රජයක් වුවමනා වන්නේ. නමුත් දැන් ආණ්ඩුව ගන්නා තීන්දු තීරණ ජනතාව තුළ ව්‍යාකූලත්වයක් නිර්මාණය කරලා. පවුලේ පැවැත්මට එය බලපාලා තිබෙනවා. නොයෙකුත් කණ්ඩායම් මේ සඳහා විවිධ උපදෙස් ලබාදෙනවා. සිවිල් සංවිධාන, වෘත්තීය සමිති, දේශපාලකයෝ සියල්ල උපදෙස් දෙනවා. මේ සියලු උපදෙස් ලබාගෙන නිවැරදි තීරණ ගන්නා විශේෂඥ කණ්ඩායමක් සිටිය යුතුයි. එම කණ්ඩායමේ වසංගත රෝග විශේෂඥයන්, මහජන සෞඛ්‍ය විශේෂඥ වෛද්‍යවරු, සායනික අංශයේ වෛද්‍යවරු, සමාජ විද්‍යාඥයන්, චර්යාවන් පිළිබඳ අධ්‍යයනය කරන විද්‍යාඥයන්, නීතිඥයෝ ආර්ථික විද්‍යාඥයෝ සිටිය යුතුයි. මේ සියලු දෙනාගෙන් සමන්විත කණ්ඩායමක් විසින් තමයි තීරණ ගත යුත්තේ. මේ වගේ වසංගත අවස්ථාවක සුළු අඩුපාඩු තිබිය හැකියි. නමුත් විශේෂඥ කණ්ඩායමක් විසින් ගන්නා තීන්දු තීරණ තමයි රට තුළ ක්‍රියාත්මක කළ යුත්තේ. එම කාර්ය තමයි රජය සහ සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශය භාරගත යුත්තේ. එසේ නැතිව මෙවැනි වසංගතයක් පාලනය කිරීම ලෙහෙසි කටයුත්තක් නෙවෙයි. ඒ වගේම දැන් සියලු තීන්දු ගන්නේ මධ්‍යගතවයි. නමුත් අපේ රටේ දිස්ත්‍රික්කවල විවිධ වෙනස්කම් තිබෙනවා. ජීවත්වෙන ජනතාවගේ තත්ත්වයන් වෙනස්. රෝහල් පහසුකම්, පොදු පහසුකම්, අධ්‍යාපනික පහසුකම්, මානව සම්පත් වෙනස්. එනිසා තීන්දු මධ්‍යගතව ගත්තත් ඒ ඒ දිස්ත්‍රික්කවලට බලපාන තීරණ ක්‍රියාත්මක කළ යුත්තේ විමධ්‍යගතවයි. ඒ ඒ ප්‍රදේශවල පරිපාලන නිලධාරීන්ට විශේෂඥයන්ට පහසු වෙන්නේ එවැනි ක්‍රමවේදයක් අනුවයි. කොළඹ ඉන්න අයට අම්පාර, මොනරාගල, වවුනියාව සිටින ජනයගේ හැසිරීම අවශ්‍යතා තේරෙනවාට වැඩිය ඒ ඒ ප්‍රදේශයේ කණ්ඩායම්වලට තමයි එය තේරුම් ගැනීම පහසු වන්නෙ. ඒ වගේම ගෝලීය වශයෙන් මේ වංසගතය ගැන විශාල අත්දැකීම් ප්‍රමාණයක් තිබෙනවා. ඒ අත්දැකීම් අපි ප්‍රයෝජනයට ගත යුතුයි. බොහෝ දෙනෙක් දන්නවා 2002, 2003 සාර්ස් කියලා වසංගතයක් පැතිරුණා. ඒ වසංගතය පිළිබඳ අත්දැකීම් ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය ලෝකයේ රටවල් සමඟ බෙදාහදා ගත්තා. ඒ නිසා දැනටත් අපි දන්නවා මෙවැනි වසංගතයකට මුහුණ දෙන්නේ කොහොමද කියලා. පළමුවැනි එක තමයි සියලු කරුණු සම්බන්ධයෙන් හොඳ සන්නිවේදනයක් අවශ්‍යයි. තොරතුරු මත පදනම් වෙලා ලබාගන්න දත්ත සියල්ල ජනතාව දැනගත යුතුයි. දේශපාලන සහ රාජ්‍ය මැදිහත්වීම ක්‍රමානුකූලව ලබාදිය යුතුයි. ඒ වගේම ජනතාව සහ මාධ්‍ය ලබාගන්නා කරුණු පිළිබඳව අධ්‍යයනය කළ හැකි වටපිටාවක් නිර්මාණය කළ යුතුයි. අනෙක් කරුණ වන්නේ සෞඛ්‍ය අංශ, ආහාර සුරක්ෂිතතාව, ප්‍රවාහනය වැනි දේවල් කළමනාකරණය කළ යුතුයි. දැනුම මත පදනම් වූ ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතු බව ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය රටවලට අවධාරණය කළා. ඒ වගේම ගන්නා තීන්දු තීරණ පිළිබඳව ජනතාව තුළ විශ්වාසයක් ගොඩනැඟිය යුතුයි. අනෙකුත් රටවල සහයෝගිතාව ලබාගෙන සාර්ථක වැඩපිළිවෙළක් රට තුළ ක්‍රියාත්මක කළ යුතුයි. මේ වසංගතය තුළත් චීනය, තායිවානය, තායිලන්තය, වියට්නාමය, කාම්බෝජය, ලාඕසය, නවසීලන්තය, ඕස්ට්‍රේලියාව වැනි රටවල් මේ වසංගතය තුළ ඉගෙන ගත්තා. සාපේක්ෂව සාර්ථකව වසංගතය පාලනය කළා. නමුත් අපේ රටේ තවමත් වසංගතය පාලනය කරලා නැහැ. එයට හේතුව තීන්දු තීරණ ගැනීම විද්වත් කණ්ඩායමකට පවරා නැහැ. විද්වතුන්ට රජය ඇහුම්කන් දෙන බවක් පේන්නේ නැහැ. සාකච්ඡාවක් නැහැ. මේ කරුණු නිසා තමයි අපේ රටේ තවමත් දිනකට රෝගීන් 2500ක්, මරණ පනහක් පමණ වාර්තා වෙන්නේ. අපේ රට ප්‍රතිශක්තීකරණය සහ රෝග වැළැක්වීම පිළිබඳ ඉහළ ස්ථානයක තිබුණු රටක්. නමුත් කොවිඩ් නිසා අසාර්ථක රාජ්‍යයක් බවට පත්වෙමින් යනවා. එනිසා හැමදෙනාගේ සහාය ලබාගෙන නිවැරදි ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතුයි. ජාතික විද්වත් සංවිධානයේ මාධ්‍ය ප්‍රකාශක නීතිඥ හර්ෂණ නානායක්කාරඅපේ රට සිස්ටම් ෆේල් වුණු රටක්. මීට පෙර සිස්ටම් ෆේල් කිව්වට ඇස්දෙකෙන් දැක නැහැ. දැන් ඒක දකිනවා. ආණ්ඩුවේ නිසි කළමනාකරණයක් නැහැ. ඒ වගේම ජනතාවගේ සංවේදී ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු නැති අසමත් ආණ්ඩුවක් වෙලා. අපි පාවිච්චි කරන නිරෝධායන ආඥා පනත එක්දහස් අටසිය ගණන්වල එකක්. අඩුම තරමේ එය වෙනස් කරගෙන නැහැ තවම. එංගලන්තය වැනි රටවල් එම අණපනත් සංශෝධනය කර හදාගත්තා. අපි මොකක්ද කළේ. කොරෝනාව එනකොටම පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවලා ඡන්දය තිබ්බා. ඒ විතරක් නෙවෙයි ජනාධිපති වහසිබස් දෙඩුවා. හරිහැටි තත්ත්වය තේරුම් ගත්තේ නැහැ. ඇඳිරිනීතිය නිවේදන දාලා පනවන්න පටන් ගත්තා. ගැසට් ගැහුවෙ නැහැ. ඒක නීතියට පටහැනියි. ඒ නිසා මේ රටේ විශාල අවිශ්වාසයක් ගොඩනැඟිලා තියෙනවා. එක රටක් එක නීතියක් කිව්වට වෙනස් දේවල් තමයි සිදුවෙන්නේ. අද කියන දේ හෙට වෙනස් වෙනවා. මිනිස්සු මරණ බියෙන්, බඩගින්නෙන් ඉන්නවා.ඇතැම් අවස්ථාවල අපි දැක්කා පොලියෙන් ඇවිත් නිරෝධායන නීති කඩ කළා කියලා ජනතාව කුදලගෙන යනවා. සමහරුන්ගේ ඔළුවේ කැරම්බෝඩ් තියලා. තවත් ප්‍රවෘත්ති වාර්තා වුණා මාස්ක් නැතිව ගිය පුද්ගලයෙක් අත්අඩංගුවට ගත්තාට පසු මියගියා කියලා. පහුවදා ගෙදර ආවේ පෙට්ටියෙන්. මේ වගේ ම්ලේච්ඡ සමාජයක් බවට පත්වෙලා. මේවා සිදුවෙන්නේ හරි නීති පද්ධතියක් නැති නිසා. එනිසා මේ බලය පැවැරෙන්නේ අදාළ බලධාරියාට මිසක් පොලිසියට නෙවෙයි. රටටම නම් සෞඛ්‍ය අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්වරයා. ප්‍රදේශයක් නම් එම ප්‍රදේශයේ සෞඛ්‍ය වෛද්‍ය නිලධාරියා. කොයිම වෙලාවකවත් පොලිසියට නිරෝධායන බලතල ලැබෙන්නේ නැහැ. නිරෝධායනය මිනිස්සුන්ට දඬුවම් දෙන්න පොලිසිය පාවිච්චි කරනවා. දඬුවම් දිය යුත්තේ උසාවියෙන්. ආසාදිත පුද්ගලයන් තමයි නිරෝධායන මධ්‍යස්ථානවලට යැවිය යුත්තේ.ඒ වගේම අපිට ලැබෙන දත්ත ගැන විශාල සැකයක් තිබෙනවා. මේ ආණ්ඩුව බලයට ආවේ නයි ගෙනල්ලා. ආණ්ඩුව බොරු කියලා ජනතාව රවට්ටනවා. ඒ වගේ ආණ්ඩුව හිතනවා කොරෝනාවත් බොරු කියලා රවට්ටන්න පුළුවන් කියලා. ලෝකයේ අනෙක් රටවල් වසංගතයට බෙහෙත් හොයද්දී අපේ රටේ මුට්ටි ගඟට දැම්මා. පැණි හදන්න යන්ත්‍ර බෙදුවා. ඇමැතිවරු පැණි ප්‍රමෝට් කළා. මිථ්‍යාව වැපුරුවා. ඒ ප්‍රතිඵලවලට තමයි අපි දැන් මුහුණ දෙන්නේ. ඒ වගේම මේ ආණ්ඩුවේ නොහැකියාව නිලධාරීන් මත පටවලා ඔවුන් මාරු කරන්න උත්සාහ කරනවා. සෞඛ්‍ය බලාගන්න ඇමැතිවරු තුන්දෙනෙක් ඉන්නවා. සෞඛ්‍ය නිලධාරීන් ඉන්නවා. එහෙම එකේ ආණ්ඩුව අපිට කියනවා කොරෝනාවලින් මැරෙන ගාණ හරියට ගණන් කර ගන්න බැහැ කියලා. නිවැරදි දත්ත සමාජයෙන් වසන්කරන්න දත්ත හංගනවා. බොරු දත්ත හදනවා. ඒ කියන බොරුවලට ඔවුන්ම රැවටුණාම තමයි මේ තත්ත්වයන් ඇතිවෙන්නේ. නිවැරදි දත්ත ආවා නම් ජනතාවට බරපතළකම තේරෙනවා. පසුගිය අප්‍රේල් මාසයේ ජනතාව රට වටේ ඇවිද්දේ ඇයි. ආණ්ඩුව තොරතුරු තිබියදී ජනතාවට දුන්නේ නැහැ. කොරෝනා බලවත් වයිරසයක් රට තුළ තිබෙනවා කියලා ආණ්ඩුවට තොරතුරු තිබුණා. ඡන්දෙ ඉල්ලන වෙලාවේ පෝස්ටර් හැම ලයිට් කණුවකම ගහනවා. නමුත් මේ වෙලාවේ ජනතාව දැනුවත් කරන්න, මෙහි බරපතළකම කියාදෙන්න ගත්ත පියවර මොකක්ද? තොරතුරු නොලැබීම නිසා ජනතාව බරපතළකම තේරුම් නොගැනීම හේතුවෙන් වසංගතය තවත් බරපතළ වෙන්න පුළුවන්. පෙට්රල් මිල වැඩි වුණා. කිරිපිටි මිල, ගෑස් මිල වැඩි වෙන්න නියමිතයි. ජනතාවට බඩු මිල දරාගන්න බැහැ. ස්වයං රැකියා කරන විශාල පිරිසකට තමන්ගෙ රැකියාව කරගන්න විධියක් නැහැ. මේ විධියට ගියොත් රටේ ආර්ථිකයත්, සෞඛ්‍යත් ගොඩගන්න බැරි වෙනවා. ඒ හැම දෙයක්ම තිබියදී මේ ආණ්ඩුවේ මානව හිමිකම් ආරක්ෂා නොකිරීම නිසා ජී.එස්.පී. සහනයත් නැති වෙන්න යනවා. මේ ආණ්ඩුව සම්පූර්ණයෙන්ම අපේ රට විනාශ මුඛයට ඇද දමමින් යනවා. එන්නත්කරණයේදී ආණ්ඩුව සම්පූර්ණයෙන් අනාගත්තා. විද්‍යාත්මක වැඩපිළිවෙළක් නැහැ. මරණ සංඛ්‍යාව අඩු කරගන්න හෝ ආර්ථිකය ආරක්ෂා කරන්න නෙවෙයි එන්නත්කරණය යොදාගත්තේ. කිසිදු විද්‍යාත්මක පදනම් නැතිව ප්‍රදේශයෙන් ප්‍රදේශයට ගහන්න පටන් ගත්තා. කොළඹට ටිකයි, ගම්පහට ටිකයි. ඇමැති ඉල්ලුවොත් ඇමැතිගේ ගමට ටිකයි. මෙහෙම ආර්ථික අස්ථාවරත්වය හෝ සෞඛ්‍ය අස්ථාවරත්වය අවසන් කරන්න බැහැ. ඒනිසා අපි ජනාධිපතිට කියනවා ඔබතුමාට වසර පහකට රට භාරදුන්නා. කරුණාකරලා රට උකස් නොතියා ආපහු රට ජනතාවට භාරදෙන්න. රටේ සම්පත් විකුණන්න එපා. රට විනාශ කරන්න එපා. අපේ රට අගාධයට ඇද දාපු නායකයෙක් ලෙස ඉතිහාසගත වෙන්න එපා. ඒ වගේම ජනතාවට කියනවා මේ රට බේරගන්න පෙළගැහෙන්න කියලා. – අනුරාධා හේරත් (www.mawbima.lk)

Show More

Of Entitlements, SUV Vehicles, and Other Things

By Harini Amarasuriya Over the past several days, the one question I have been asked most frequently has been: “Did you order a vehicle? Are you going to accept the luxury vehicle ordered by the Government for parliamentarians?” By now, the National People’s Power (NPP) has made its position clear on this issue. We feel […]

By Harini Amarasuriya

Over the past several days, the one question I have been asked most frequently has been: “Did you order a vehicle? Are you going to accept the luxury vehicle ordered by the Government for parliamentarians?” By now, the National People’s Power (NPP) has made its position clear on this issue. We feel that this is most certainly not a priority at this time and that the import of vehicles must be halted immediately. MP Anura Kumara Dissanayake, leader of the JVP, one of the political parties in the NPP and leader of our parliamentary group, made a detailed statement, questioning the entire deal and made two specific recommendations: either let the LC that has been opened lapse (it has been done previously) or sell the vehicles in an open auction and use the money for the COVID effort. However, the questions keep coming and public anger on this issue is palpable.

Certainly, various comments made by members of the Government have not helped. One minister claimed that since this will be purchased through a LC, the Government will not be spending the country’s money and that if the Government does not use the LC facility at this point, it would be a waste! That was an extraordinary display of downright ignorance at best or an incredible insult to the intelligence of the Sri Lankan public. Various others have been justifying the need for MPs to have vehicles to engage in work on behalf of the public. Some MPs, it was claimed are forced to travel by bus. One Minister complained that he only had three vehicles at his disposal and that they were of poor quality. Images of the luxurious vehicles currently used by MPs and Ministers circulating in the media made these spokespersons look out of touch, petulant and completely insensitive to the public mood at this time.

So why this public anger? The luxurious lifestyle of many public representatives (and their families) is not a new phenomenon, so why is this particular episode generating such public fury? Perhaps the timing of this issue has something to do with it. At a time when the general public is dealing with immense problems coping with COVID, the decision by the Government to export luxury vehicles for MPs is not just incomprehensible, but jaw-droppingly callous. We hear of the sufferings of COVID patients and medical professionals struggling to stretch inadequate resources on a daily basis. We are short of everything from beds to medication to oxygen. Travel restrictions have severely affected people’s livelihoods, especially those in the informal sector, those dependant on small businesses, those who are self-employed and on daily wages. The education of thousands of young people has been disrupted and families are struggling to provide online access to young people to access education. On top of the problems linked to the COVID pandemic, the sudden fertiliser ban has severe implications for the farming community. The X-Press Pearl ship tragedy has devastated the livelihoods of the fishing community. The Government seems unable or unwilling to deal with any of these problems, Parliament is unable or unwilling to do anything – so, naturally, the vehicle fiasco provided a perfect reason for the public to vent their anger on parliamentarians.

This issue is indicative however of a much larger issue: that is, the nature of public service, and the privileges and entitlements of public representatives. Elected representatives are expected to do a job and they must be provided with the resources to do their job. This could include a salary, staff and even a vehicle if necessary. However, what are the limits to these entitlements and how can elected representatives be held accountable for the perks of their job? In most developed democracies for instance, there are strict guidelines on how much an elected representative can spend or claim as expenses. These are publicly audited and the information is made available to the public. There have been many instances in different parts of the world where politicians have had to resign due to controversies over expenses or have been held to account. Most recently, the media reported how the Finnish Prime Minister is facing scrutiny over what she has claimed as expenses for breakfast while in her official residence. Yet, there are still problems with accountability and transparency, since many of these ‘perks’ and ‘entitlements’ are invisible to the public. For instance, how do you declare a luxury holiday paid for by your ‘good friend’ who is a wealthy businessperson?

Unfortunately, in Sri Lanka, we do not have even a minimum system of scrutiny and accountability on the entitlements and privileges of elected representatives. And it is not only elected representatives who are not subject to scrutiny, although they get away with much more than other public officers. For instance, what is the level of scrutiny and accountability of the privileges and entitlements of senior defence officers? There are huge gaps in the lifestyles of senior military officers and other positions in military. Most entitlements in the public sector are in the form of allowances – which are difficult to monitor. Yet, there has been little public scrutiny or discussion on these matters or an effort to implement a more transparent system of compensation within the public sector.

The issue of vehicles is in my view, quite unique to the Sri Lankan context. It is more a statement that about fulfilling a need. Obtaining a chauffeur driven car (fancier the better) is a sign of prestige and symbol of power. If you also have someone who opens doors for you and carries your belongings – so much the better. It shows the world that you are Somebody Important, someone with Power. If not, what is the purpose for anyone who barely qualified as a VIP to be provided with security? Even Vice-Chancellors of universities have security to fling open doors for them and to stand outside their office presumably to protect them from obstreperous students and eccentric colleagues! And let us not forget that this is twelve years after the war ended! When VIPs (and I use the term VIP extremely liberally here) are provided with security, is this based on a risk assessment? If not, then what is the justification?

The image of power that these trappings (fancy car, chauffeur, security, etc.) communicate is in my view inextricably linked to the culture of political patronage, the idea of the politician or Important Person as patron to the less powerful. It is linked to the idea of the politician as patron who distributes largesse to his or her loyal supporters. Hence the list of honorifics that are compulsory when introducing a speaker or guest at an event in this country; the pomp and pageantry that accompanies every event; the ugly spectacle of young people falling on their knees to worship adults that they barely know, let alone respect. These symbols and displays of power are as important to the receiver as much as the audience. We look to politicians to distribute favours in return for our support. We like politicians who are larger than life, who stand out from the crowd and who throw their weight around. As a politician representing a party that has tried to do things differently, I know that we have certainly not won any extra points (or votes) for the fact that we have rejected many of the privileges to which we are entitled or because we play by the rules and expect our supporters to play by the rules as well!

Public outrage that has erupted over the vehicle fiasco of this Government, is in my view, a good opportunity to reflect on how we, the public, also feed the sense of entitlement and privilege that politicians feel is their due. How we seem to respect and admire aggressive displays of power. How when it is serves us, we all look for loopholes to avoid playing by the rules or search for ways to obtain favours. Let us not forget that politicians reflect societal values – these are elected representatives.

The main problem is how we have allowed for politics to become a path to riches rather than a public service. Today, most enter politics as an extension of the family business or to establish a family business. In fact, this is why most people seek high office in this country – not just in politics, but in all sectors. By all means, people need to be compensated for the work that they do and they need to be provided with resources and perhaps even incentives to do their work well. But, a politician is not just any other public officer – a politician is a people’s representative. And as people’s representatives, we cannot set ourselves up on pedestals or be so removed from the lives of people that we can no longer represent or relate to the people who elected us. When we complain about having to use public transport, or justify luxury vehicles as essential to perform our jobs, we are displaying how alienated we have become from the people we are expected to serve. That alienation affects the policy choices we make: whether we choose to invest in public transport or provide a tax cut to car importers; whether we buy equipment for rural hospitals or gyms; whether we provide adequate toilets for schools or woo foreign universities to establish a local branch. Those choices will reflect our priorities and whose needs we pay attention to the most. The choices made by this Government and those who defend and justify these choices are showing us with shining clarity, exactly who and what they are prioritising. One thing is clear: it is certainly not the vast majority of those who voted them into power.

https://ceylontoday.lk/news/of-entitlements-suv-vehicles-and-other-things

Show More

“සුපිරි වාහන ගෙන්වීමේ ආණ්ඩුවේ සූදානම අධිකරණ ඉදිරියේ අභියෝගයට ලක්කරනවා”

ප්‍රාඩෝ රථ ගෙන ඒමේ ආණ්ඩුවේ සූදානම ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ අභියෝගයට ලක් කරන බව ජාතික ජනබලවේගයේ නීතිඥයෝ වෙනුවෙන් නීතිඥ සුනිල් වටගල පවසයි. ඔහු මේ බව පැවැසුවේ පසුගියදා කොළඹ පැවැති මාධ්‍ය හමුවේදීය. වටගල මහතා වැඩිදුරටත් දැක්වූ අදහස් මෙසේය. “ජාතික ජන බලවේගයේ නීතිඥ ප්‍රජාව ලෙස සුවිශේෂ කරුණු කාරණා කිහිපයක් සාකච්ඡා කිරීමට තිබෙනවා. මේ වනවිට ජනතාව අතර සාකච්ඡාවට පත්වී තිබෙන […]

ප්‍රාඩෝ රථ ගෙන ඒමේ ආණ්ඩුවේ සූදානම ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ අභියෝගයට ලක් කරන බව ජාතික ජනබලවේගයේ නීතිඥයෝ වෙනුවෙන් නීතිඥ සුනිල් වටගල පවසයි.

ඔහු මේ බව පැවැසුවේ පසුගියදා කොළඹ පැවැති මාධ්‍ය හමුවේදීය.

වටගල මහතා වැඩිදුරටත් දැක්වූ අදහස් මෙසේය.

“ජාතික ජන බලවේගයේ නීතිඥ ප්‍රජාව ලෙස සුවිශේෂ කරුණු කාරණා කිහිපයක් සාකච්ඡා කිරීමට තිබෙනවා. මේ වනවිට ජනතාව අතර සාකච්ඡාවට පත්වී තිබෙන පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශවරයා ජනමාධ්‍ය ඉලක්ක කරගෙන නිකුත් කළ ප්‍රකාශය සහ මන්ත්‍රිවරුන් සඳහා වාහන ආනයනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් නීතිමය පැත්තෙන් පැහැදිලි කරන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයා නිකුත් කර තිබෙන නිවේදනයට ශීර්ෂ යොදලා තිබෙන්නේ “සමාජ මාධ්‍යයට සමාජ ජාලා ඔස්සේ විවිධ අසත්‍ය තොරතුරු, ඡායාරූප සහ වීඩියෝ දර්ශන ප්‍රචාරය කිරීම මඟින් මහජනතාව අතර අසමගිය, වෛරය ඇති කිරීම හා කොවිඩ් 19 මර්දනයට බාධා කිරීම” යනුවෙන්. පසුගිය 08 වැනිදා මේ ලිපිය නිකුත් කර තිබෙනවා.

වෘත්තීයවේදීන්ගෙන් සහ සමස්ත ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන් ආණ්ඩුවට දැවැන්ත විවේචනයක් විවිධ ක්ෂේත්‍රවලින් එල්ලවී තිබෙනවා. කාබනික පොහොර ආනයනය, මන්ත්‍රිවරුන්ට වාහන ආනයනය කිරීම, ඛනිජ තෙල් මිල ඉහළ දැමීම, කොවිඩ් 19 වැළැක්වීමේ ක්‍රියාමාර්ග අසාර්ථක වීම වගේම පොලිසිය භාර අමාත්‍යවරයා නිරූපණ ශිල්පිනියක් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශ නිකුත් කිරීම, යුරෝපා සංගමයෙන් ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි නොකිරීම ගැන විවේචනය කිරීම යන මූලික විවේචන විශාල ප්‍රමාණයක් තිබෙනවා. සමාජ මාධ්‍ය ජාලා මේ දැවැන්ත වංචාවන් සහ අසමත්කම් හෙළිකරන්න කාර්යභාරයක් කළා. ඒ අතරතුර පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයා මේ නිවේදනය නිකුත් කරනවා. නිවේදනය තුළ “වරෙන්තුවක් නොමැතිව අත්අඩංගුවට ගත හැකියි” කියන කරුණ ඉහළට ගෙනත් තිබෙනවා. සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරිකයෝ සහ සාමාන්‍ය ජනතාව සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් මේ සම්බන්ධයෙන් කරුණු විමසන්න පටන් ගත්තා.

මේ සම්බන්ධයෙන් පවතින යථාර්ථය කුමක්ද? වරෙන්තුවක් නොමැතිව අත්අඩංගුවට ගැනීම කියන්නේ එක්තරා ආකාරයක දඬුවමක්. ලංකාවේ පුරවැසියකු අත්අඩංගුවට ගත යුත්තේ නිසි වරෙන්තුවක් සහිතව ඇවිල්ලා. එහෙම නොවන අවස්ථා තිබෙනවා. මේ වනවිට සම්මත කර තිබෙන නීතියේ කොටස් කිහිපයක් අරගෙන පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයා අලුතින් නීති පෙන්වනවා.

නමුත් ඔවුන්ගේ අරමුණ තියෙන්නේ වගන්ති දෙකකට. දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 120 එක වගන්තියක්. ඒකෙන් කියන්නේ වචනයෙන්, සංඥාවලින්, නිරූපණවලින් ශ්‍රී ලංකා ජනරජයට විරුද්ධව ජනයා වෛරයෙන් සහ අගෞරවයෙන් පෙලඹවීමක් කළොත් අත්අඩංගුවට ගත හැකි බව. මේ වගන්ති සම්බන්ධයෙන් තිබෙන පැහැදිලි කිරීම පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයා කරන්නේ නැහැ. සාධාරණ විවේචනවලට මේ වගන්තියෙන් බාධා වෙන්නේ නැහැ. ඒ වගේම දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය උපදින්නේ ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුව කාලයේ. ඒ අනුව මහ රැජිනියට එරෙහිව කරන වැරදි සම්බන්ධයෙන් විස්තර කරලා තියෙනවා. මහරජා කියන වචනය 2021 අංක 5 දරන දණ්ඩ නීති සංග්‍රහ පනතේ සංශෝධනය මඟින් වෙනස් කළා. එයින් කළේ මහරජා වෙනුවට ජනාධිපතිවරයා කියන වචනය ඇතුළත් කළා. හැබැයි අතීත තත්ත්වය අනුව ජනාධිපතිවරයා විවේචනය කරන්න බැරි බවට ආවරණයක් හදා ගත්තා. එංගලන්තයේ මහ රැජින හෝ මහරජා පත්වෙන්නේ මහජන ඡන්දයෙන් නොවේ. අපේ රටේ ජනාධිපතිවරයා පත්වෙන්නේ මහජන ඡන්දයෙන්. මේ නිසා 120 වගන්තිය ඇතුළේම විවේචනය කිරීමට තියෙන අයිතියට අභියෝග කරන්න බැහැ.

මේ සම්බන්ධයෙන් ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණයේ නඩු තීන්දු කිහිපයක් තිබෙනවා. තංගල්ලේ දේශපාලන පක්ෂ කාර්යාලයක “මහජරා රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව ගෙදර යවමු” කියලා ගහලා තිබුණා. 120 වගන්තිය යටතේ පොලිස් ස්ථානාධිපතිවරයා චූදිතයෙක්ව අත්අඩංගුවට ගත්තා. අපි එය ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණය හමුවේ අභියෝගයට ලක් කළා. අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ හා භාෂණයේ අයිතියත් 120 වගන්තියෙන් විවේචනය කිරීමේ අයිතියත් මෙයින් උල්ලංඝනය වුණේ නැහැ කියලා එස්.සී.එෆ්.ආර්168/2010 නඩුවක් පැවරුවා. මේ වෙනුවෙන් මම පෞද්ගලිකව පෙනී හිටියා. ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණය මේ අයිතිවාසිකම් පිළිගත්තා.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ තහවුරු කර තිබෙන භාෂණයේ හා ප්‍රකාශනයේ අයිතීනුත් මහජනතාවට තිබෙන බව ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණය ඉහත නඩුවලදී තහවුරු කළා.

අපරාධ නීතියේ තියෙන සිද්ධාන්තය මිනිසුන් අත්අඩංගුවට ගැනීම නෙවෙයි. කිසියම් පුද්ගලයෙක් විමර්ශනයක් කරන්න අත්අඩංගුවට ගන්න ඕනෑ කියලා අනිවාර්ය නැහැ. නමුත් පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයාගේ ප්‍රකාශනයෙන් අදහස් ප්‍රකාශ කරන්න සීමාවල් පනවන්න උත්සාහ කරනවා. නමුත් ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණයෙන් මීට අදාළව පැහැදිලි අර්ථ නිරූපණ දී තිබෙනවා. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත යටතේ ක්‍රියාත්මක දඬුවම් පනත මඟින් ආරක්ෂක ලේකම්වරයාට පුද්ගලයෙක් රඳවා තබා ගැනීමේ අවස්ථාව මාස 18කට ලබාදී තිබෙනවා. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ගෙනාවේ 1979දී. මේ පනතට අදාළව අමතක කළ වචනයක් තිබෙනවා. 1979 අංක 47 දරන ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ තාවකාලික විධිවිධාන පනත හැටියට නම් කළාට දැන් දශක කීයක් ක්‍රියාත්මක වෙනවාද? ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහත්තයා අද ක්‍රියාත්මක කරන්නෙත් මේ තාවකාලික පනත. ඒ නිසයි යුරෝපා කොමිසමෙන් මේ පනත ඉවත් කරගන්න බලපෑම් කරන්නේ.

මන්ත්‍රිවරුන්ට වාහන ගෙන්වීමේ කැබිනට් සන්දේශයක් මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයා දාලා තියෙනවා. ජාතික ජනබලවේගය හැටියට අපි මේ සම්බන්ධයෙන් ලබන සතියේදී ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණයේ නඩු පවරනවා. මූලික කාරණා දෙකක් ඊට පදනම් කරගන්නවා. මැයි 18වැනිදා කැබිනට් පත්‍රිකාවෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්මයා තවත් වාහන අතර ප්‍රාඩෝ ජීප් රථ 227ක් ගන්න සූදානම් වෙනවා. නමුත් 24වැනිදා කැබිනට් මණ්ඩලයේදී ඒ තීරණය අත්හිටුවූ බව මාධ්‍යට ප්‍රකාශ කළා. නමුත් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක ඇමැතිවරයා ඒ සම්බන්ධයෙන් පරස්පර විරෝධී කතා දෙකක් කියා තිබෙනවා. ණයවර ලිපි නිකුත් කර තිබෙන නිසා ඒ වාහන ගෙන්වන්න සිදුවෙන බව කියා තිබෙනවා. ඒ අතරම ඊට පස්සේ කියනවා, වාහන ගෙන්වීම අත්හිටුවලා තිබෙන බව. හැබැයි මහා භාණ්ඩාගාර ලේකම් තවත් කතාවක් කියනවා. පෝට් සිටි පනතට පක්ෂව ඡන්දය දුන් මන්ත්‍රිවරුන්ට දෙන්න මේ ප්‍රාඩෝ රථ ගේන්න සූදානම් වෙන බව පැහැදිලියි. හැබැයි කැබිනට් සන්දේශය ඉදිරිපත් කළ 18වැනිදාත් එය අහෝසි කළ 24වැනිදාත් කියන දින දෙකටම කලින් අප්‍රේල් මාසේ 22වැනිදා මහා භාණ්ඩාගාර ලේකම්වරයා ණයවර ලිපි නිකුත් කරනවා.

මේ සම්බන්ධයෙන් ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ අභියෝගයට ලක්කරනවා. ඊළඟට දෙවැනුව මහජන භාරය කියන නීතිමය සංකල්පය අනුව කටයුතු කරනවා. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහත්මයාට මේ රට භාරදී තිබෙන්නේ අවුරුදු 5ක මහජන භාරයක් හැටියට. එප්පාවල පොස්පේට් නිධිය සම්බන්ධ නඩුවේදී, වෝටර්ස් ඒජ් නඩුවේදී ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණය මේ මහජන භාරය තහවුරු කර තිබෙනවා. මේ අනුව මහජන භාරය සිද්ධාන්තයට පටහැනි වීම නීතිය අභිභවා යන තත්ත්වයක්. ඒ නිසා අපි මේ බව ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ අභියෝගයට ලක් කරනවා. කොවිඩ් – 19 මර්දනය කරන්න එන්නත් ටික ගන්න සල්ලි නැතිව ඉන්නවා. ඒ අතරේ මේ වාහන ගේන්න යනවා. මහජන භාරය ඒකද? ගොවියාගේ අස්වැන්නට ඍජුවම බලපාන පොහොර ටික නැහැ. විදෙස් සංචිත නැති නිසා පොහොර ගෙන්වන්නේ නැහැ. ඒ අනුව ගොවියත් එක්ක තියෙන මහජන භාරය ඉෂ්ට කරන්නේ නැහැ. මේ වගේ තත්ත්වයන් නිසා ණයවර ලිපිය අහෝසි කරන්න හෝ එහෙම බැරිනම් ඒ වාහනවල වෙළෙඳපොළ වටිනාකම මහා භාණ්ඩාගාරයට ලබාගන්න කියලා නියෝග කරන ලෙස අපි ඉල්ලා සිටිනවා. ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණය මේ ඉල්ලීම්වලට ඇහුම්කන් දීලා මහජන භාරයේ අයිතිය තහවුරු කරයි කියලා අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා.”

නීතිඥ නිර්මලා සිරිවර්ධන

“මම මෙහිදී අම්ම කෙනෙක් විදිහට, පුරවැසියෙක් විදිහට සහ කාන්තාවක් විදිහට පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයාගේ නිවේදනය දකින්න ඕනෑ කොහොමද කියලා පැහැදිලි කරනවා. කොවිඩ් වසංගත තත්ත්වය යටතේ අපේ දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය මූලික කරගෙන බරපතළ තත්ත්වයන් මතුවී තිබෙනවා. විශේෂයෙන්ම විශ්වවිද්‍යාල දරුවෝ කරුණු හොයා ගන්නේ අන්තර්ජාලය එක හරහා. ඒ වගේම තමන්ගේ අදහස් ප්‍රකාශ කරන්න අවස්ථාව තියෙන්නේ සමාජ මාධ්‍ය හරහා. ඔවුන්ට යම් යම් කාරණා සම්බන්ධයෙන් විවේචනයන් තිබෙනවා. සමාජ පරිණාමයේ එක යුගයක රජ්ජුරුවෝ කියන දේ විශ්වාස කරන්න සිද්ධ වුණා. නමුත් එය සත්‍ය නෙවෙයි කියලා පසු කාලයක ඔප්පු වුණා. රජ්ජුරුවන්ගේ අත්අඩංගුවට අරගෙන වස පොවලා මරා දාපු විද්‍යාඥයන් හිටියා. එවැනි පසුගාමී සමාජයකට යන්න උත්සාහ කරනවාද කියන එක මේ මාධ්‍ය නිවේදනයෙන් අපිට සැකයක් මතු වෙනවා. අසත්‍ය හෝ වෛරීය ප්‍රකාශන සම්බන්ධයෙන් ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුවල පැහැදිලි අර්ථ නිරූපණ දී තිබෙනවා.

අනුරාධා හේරත් (www.mawbima.lk)

Show More

Of Mayors, Favours and Privilege

By Harini Amarasuriya A trending story during the last couple of weeks has been the arrest of the rambunctious Mayor of Moratuwa, Saman Lal Fernando on charges of obstructing the work of a public official. The arrest was precipitated by scenes of the Mayor clashing with health personnel at a COVID vaccination centre where he […]

By Harini Amarasuriya

A trending story during the last couple of weeks has been the arrest of the rambunctious Mayor of Moratuwa, Saman Lal Fernando on charges of obstructing the work of a public official. The arrest was precipitated by scenes of the Mayor clashing with health personnel at a COVID vaccination centre where he insisted that only those who possessed a Mayor’s ‘chit’ should be vaccinated. Health officers refused to comply and insisted that the ‘chit’ system introduced by the Mayor was invalid. Images from this incident were circulated widely on social media and outraged messages calling for the arrest of the Mayor and congratulating the health officials for standing their ground circulated widely on social media. There were also images of the Mayor’s supporters crowding around the Court house when he was produced in Court, violating all lockdown and quarantine regulations.

In the meantime, there are reports from many parts of the country of the involvement of local politicians in the vaccination programme. Images of banners with photographs of politicians at vaccination centres have also been circulating. Reportedly, the GMOA had a scheme whereby family members of doctors could be vaccinated. Universities arranged vaccination programmes for university staff. Presumably, other professions and sectors also tried to organise special programmes. Yet, workers in the FTZ (which has been declared an essential service) are clamouring for help – with vaccination, with quarantine facilities and support during lockdown to no avail. The bottom line being that a vaccination programme that should have been rolled out according to evidence-based prioritisation for controlling COVID, has turned into one based on privilege, status and connections.

It is unfortunate that both the media and the public directed their (justifiable) anger at individuals such as Mayor Saman Lal Fernando and saw this simply as a problem of a rogue Mayor, known for his brashness. Focussing on individuals, distracts from the much deeper problem we need to confront and lead us to the false belief that if we find ‘better’ people (more educated, professional, from ‘good’ families etc.) to fill these positions the situation will improve. If we truly want to understand and change this way of doing things, then we need to dig a little deeper.

What we are seeing today is a total and utter breakdown of any kind of system and the lack of even a trace of a proper plan for the vaccination programme. This is all the more shocking in a country that has earned recognition for its public health programmes. Neither do we have a proper plan to manage the lockdown or the socio-economic impact of the pandemic. For instance, how do we ensure an uninterrupted supply for food and other essentials? How do we take care of those dependant on a daily wage or whose incomes have been affected by the lockdown? How do we support children to continue their education? What do we need to have in place to look after the mental health of people under lockdown conditions? What systems do we need to have to be able to respond to domestic violence which is on the rise during such times? Today, there are no clear lines of authority and decision-making and the basis on which decisions are made appear arbitrary and purely self-interested. When some decisions are clearly bad (such as allowing one day for people to leave their homes for obtaining essential goods or using all the vaccines at hand to give more people the first dose without a proper plan for obtaining the second dose), there is a mad scramble to either reverse the decision or take other decisions to respond to the fallout from the first decision. Such a situation can only be described as chaotic at best and criminally incompetent at worst.

And in times of chaos, humans revert to survival mode – and that means survival even at the expense of others. Relationships of care, collaboration and cooperation – or even kindness are not purely instinctive – they must be nurtured and the right conditions be created to encourage collaboration and cooperation. The exhausted PHI who refuses to answer yet another late night call; the nurse who ignores the despairing cries of a scared patient; the shopper who hoards as much of the limited produce in the shop as possible; professionals who insist that their union leaders negotiate preferential treatment; the ambitious politician who strategizes how to use this pandemic to gain an advantage at the next election – they are all products of the chaotic conditions within which we are forced to figure out our daily lives. And these conditions were not created overnight. For years, no, decades, we steadily chipped away at the systems and infrastructure that held our society together. Our education systems, entertainment industry and media kept telling us that humans perform best when motivated by self-interest and competition. Anyone who doesn’t survive in such a society are weaklings we were told. If necessary, such weaklings can be looked after through philanthropic acts or even better Corporate Social Responsibility projects. Systems must be built not to support the ‘losers’ but the ‘winners’.

And here we are today. Many of us are scared and unsure about our wellbeing and that of our loved ones. Even those of us who thought we were well-connected or connected enough to live a privileged life, are gradually realising that we require even better connections to survive this pandemic. Each of us has a story to tell – of a friend, a relative, a loved one, who has been affected. Each one of us has worked all the connections we have to try and mobilise help for someone we know. And each time, as it has become harder and harder to mobilise those connections we are coming to the realisation that perhaps we are not as well connected or as safe as we thought we were. The network of the truly privileged seems to be tighter and smaller and more distant from us than ever before.

In such a situation can we be surprised at Saman Lal Fernando and his chit system? There are many Saman Lal Fernandos in our midst today – each one operating at their level; each one setting up their own system of patronage and favours. And they are not to be found only among politicians – they are everywhere. How many of us can say with any assurance that there isn’t a bit of Saman Lal Fernando within each one of us or that we haven’t called upon a Saman Lal Fernando when we have needed something? Many of us take virtuous stands against lowly public officials for minor misdemeanours, but how many of us are willing to stand up against the large-scale abuse of power and corruption, especially if we have a school tie, or other connection with those involved in such crimes?

While talking to someone who lost a loved one to COVID recently, I was told: “Make sure that his death was not in vain”. I was told, “Remember he didn’t die a natural death – he was killed”. Yes, he was killed by an under-resourced and over-stretched system and by a leadership that didn’t have a plan in place. I could understand the anger and the anguish.

Standing in line in a vaccination queue, I sensed the anxiety among people: would there be enough vaccines to go around; did they have the right documentation to prove that they were eligible for the vaccine; will they get the second vaccine on time? I noticed how tense they were when luxury vehicles drew up and when ‘important’ looking people stepped out, anxiety that somehow those people would be afforded a privilege while those of us in the queue would be denied our right. How obscene is it that citizens have to experience such anxiety over what should be a basic right?

If change is to come – and it MUST come – remember we all have a role to play. Most importantly we have to look beyond the individuals and support the establishment of systems that work for all and not a few. We must realise that the more civilised we become, the less we should rely on instinct and the more we should rely on systems that work. That each one of us is safer when we can collectively be safer, together. Let us learn the bitter lessons COVID is teaching us. We have already had one death too many due to COVID. Let none of those deaths have been in vain.

https://ceylontoday.lk/news/of-mayors-favours-and-privilege

Show More